കഥ എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ
കഥ എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ

തിങ്കളാഴ്‌ച, സെപ്റ്റംബർ 01, 2014

ഒന്നാംപാഠം


അത്രയൊന്നും തെളിഞ്ഞ കാലാവസ്ഥയായിരുന്നില്ലെങ്കിലും ഒരു ശീലക്കുട കയ്യിൽ കരുതാതിരുന്നത് ആ സംഗതി  വീട്ടിൽ ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ്.  പള്ളിക്കൂടത്തിലേയ്ക്കുള്ള  പാതിവഴിയെത്തിയിട്ടും  മൂടിയ മാനം പോലെ  എന്റെ മുഖശ്രീ ഏതുനേരവും ആർത്തുപെയ്യാൻ തയ്യാറായി നിന്നു ..!  പള്ളിക്കൂടം ചിന്തകൾ ആദ്യമൊക്കെ വലിയ ഉൽസാഹം നൽകിയിരുന്നെങ്കിലും ദിവസമിങ്ങടുത്തപ്പോഴേയ്ക്കും കാലാവസ്ഥയാകെ മാറിമറിയുകയായിരുന്നു. പലവക പ്രലോഭനങ്ങൾ തന്ന്  കഷ്ട്ടപ്പെട്ട് ബ്രെയിൻ വാഷ്ചെയ്താണ്  പാവം പാരൻന്റ്സ്,  ഒട്ടും മനസ്സില്ലാതിരുന്ന എനിക്ക്  അരമനസ്സെങ്കിലും ആക്കിയെടുത്തത്. പുതുതായി വാങ്ങിയ സ്ലേറ്റും, പെൻസിലും അൽപ്പമൊരുൽസാഹമേകിയെങ്കിലും, അമ്മയെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞിരിക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് കണക്കിലെടുത്ത്, സ്കൂളില്പോക്കു വേണ്ട എന്ന് ഞാൻ തന്നെ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു.  കണ്ണിൽചോരയില്ലാത്ത അധികാരവർഗ്ഗത്തിന്റെ നിർബന്ധം അസഹനീയമായപ്പോൾ,  അമ്മ കൂടി  കൂട്ടിരിക്കാമെങ്കിൽ അരക്കൈ നോക്കാമെന്ന വ്യവസ്ഥയിൽ തൽക്കാലം   പോകാമെന്നേറ്റു. ചേച്ചിക്കും, ചേട്ടനുമൊക്കെ പുസ്തകവും ബുക്കും “റൂളിപ്പെൻസി”  ലും മാത്രമല്ല  “ബിസ്മി “ പേന വരെയുണ്ട്.!  എനിക്കാകട്ടെ ആകെ ഒരു മരപ്പിടിയുള്ള സ്ലേറ്റും,  അറ്റത്ത് കടലാസു ചുറ്റുള്ള ഒരു കല്ലു പെൻസിലും..! ഇതിലെന്തോ കള്ളക്കളിയുണ്ട്. അതു വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരുവാനുള്ള സമരപരിപാടികളാരംഭിക്കാനിരിക്കെയാണ് നാളെ  രാവിലെ തന്നെ സ്കൂളുതുറക്കുന്നു എന്ന പ്രഖ്യാപനമുണ്ടായത്. എന്തായാലും ഒരു ചടങ്ങെന്ന നിലയ്ക്ക്  രാവിലെതന്നെ കരയാനാരംഭിച്ചു. ലോ  പിച്ചിൽ തുടങ്ങി,  ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തിയിട്ടും, ആരും കാര്യമായി മൈൻഡു ചെയ്തില്ല. എല്ലാവരും വലിയതിരക്കിലാണ്. അഞ്ചിലും ,ആറിലും  പഠിക്കുന്ന ചേട്ടനും ചേച്ചിയുമൊക്കെ നാലഞ്ചു മൈൽ ദൂരെയുള്ള സ്കൂളിലേയ്ക്ക് കാൽനട പോകേണ്ടതിലേക്കായുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ നടത്തുന്നുണ്ട്. അവർക്കുവേണ്ട ചുറ്റുവട്ടങ്ങളൊരുക്കി. മാതാശ്രീ കൂടെയുണ്ട്. ഇടക്കെപ്പോഴോ അരുകിൽ വന്ന് എന്നെ ഓയിൽ ചേഞ്ചും  വാട്ടർസർവ്വീസുംനടത്തി. കണ്ണിൽ മഷിയെഴുതി പൊട്ടുകുത്തി കുട്ടിക്കുറപ്പൗഡർ രണ്ടു കോട്ടടിച്ചു.  ഇനിയും അതു തേച്ചുപിടിപ്പിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ലെന്നു കരുതിയാവണം മൂന്നാം കോട്ടിനു മെനക്കെടാഞ്ഞത്.! ഇത്രയുമായപ്പോഴേയ്ക്കും കരച്ചിൽ ഏതാണ്ടു നിലച്ചു.    
                                                                                                                                                                                       
                                                           പുഞ്ചപ്പാടം കടന്ന്   മറുകരെയുള്ള  തറവാട്ടു വീട്ടിലെത്തി, അച്ചമ്മയെ മുഖം കാണിച്ച് സ്വീകരണമേറ്റുവാങ്ങി  നേരെ പള്ളിക്കൂടത്തിലേയ്ക്ക്. അങ്ങോട്ടേയ്ക്കടുക്കുംതോറും എന്റെ കാലുകൾക്കു വേഗതകുറഞ്ഞു എന്ന്മാത്രമല്ല, ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന അമ്മയുടെ നടത്തത്തിന്റെ ഗതി തിരിച്ചുവിടാൻ അശ്രാന്ത പരിശ്രമം എന്നാലാവും വിധം ഞാൻ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അത് കണ്ടിട്ടാവണം നാലാംതരത്തിൽ പഠിക്കുന്ന മാമ്പിള്ളിലെ വാസുവും, പോഴവേലിൽ ശിവൻ കുട്ടിയുമൊക്കെ എന്നെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചതെന്ന് ആർക്കും  മനസ്സിലാകും, കശ്മലന്മാർ.!  വലിയ ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്നതിന്റെ ഗമയാണവനൊക്കെ. നിന്നോടൊക്കെ ദൈവം ചോദിക്കുമെടാ.!  പുലിമുഖത്തെ വാസുച്ചേട്ടൻ,കോട്ടപ്പുറത്തെ പദ്മനാഭൻ തുടങ്ങി ഏതാനും തന്തമാരും,ബാക്കി മിക്കവാറും തള്ളമാരും അവരുടെ സ്വന്തം കുളന്തൈ കളുമുൾപ്പെടെ  സ്കൂൾമുറ്റം നിറച്ചാളുണ്ട്. ഇനിയും ഒരു പ്രതിരോധപരിപാടിക്കു സ്കോപ്പില്ലാത്തതിനാൽ ഞാൻ  അകന്നു മാറാതെ അമ്മയുടെ കയ്യിൽത്തൂങ്ങി ചേർന്നു നിന്നു. ഇതിനിടയിൽ ചില തൊട്ടാവാടിപ്പെൺമണികൾ  സാമാന്യം വോളിയമിട്ടു കരയുന്നുണ്ട്, അതുമൂലം  വാലിട്ടെഴുതിയ കണ്മഷിപടരുകയും അതു കണ്ട് അവരുടെ തള്ളമാർക്കു കലികയറിത്തുള്ളുകയും ചെയ്തു.  ക്ലാസിലെത്തി, സാറുവരുമ്പോൾ പറയേണ്ട   “ നമസ്തേ ! ”    മുതൽ,  അത്യാവശ്യം വേണ്ട ആചാര മര്യാദകൾ, ഇടയ്ക്ക് അമ്മയെനിക്കുപദേശിച്ചുതന്നു.
                                                             
  ഈ സമയം കറുത്തു തടിച്ച ഒരു അമ്മച്ചി തന്റെ സന്താന വല്ലരിയെ വലിച്ചുപിടിച്ച് സ്കൂൾമുറ്റത്തേയ്ക്ക് ആനയിച്ചു. വല്ലരിയാകട്ടെ  “ എന്നെ കൊന്നാലും ഞാൻ വരൂല്ലാ”   എന്നമട്ടിൽ പിന്നോട്ടാഞ്ഞു നിന്നലറിക്കരയുന്നുണ്ട്.  പൊടുന്നനെ  എങ്ങനെയോ മകന്റെ കരച്ചിൽ നിന്നു. ആ നിമിഷംതന്നെ തള്ള,  “ യ്യോ!” എന്നലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട്  തടിച്ച കൈ കുടഞ്ഞെടുത്ത് പരിശോധിച്ചു.  സൽപുത്രന്റെ വായിലെ പല്ലുകളത്രയും കൃത്യമായി തന്റെ കൈപ്പത്തിയിൽ എണ്ണിയ ആ മാതാവ് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ  കയ്യിൽ  കടിച്ചുകുടഞ്ഞ്  പിടിവിടുവിച്ച ചെറുക്കൻ  സ്കൂളിനു മുന്നിലെ കയ്യാലയും ചാടിക്കടന്ന് നിമിഷനേരത്തിൽ രാജ്യം വിട്ടു..!
“ഷാജീ, ഷാജീ... “   എന്ന്  നീട്ടിവിളിച്ചുകൊണ്ട്   അമ്മ,  ആ രാജ്യത്തുനിന്ന് മകൻ പോയ രാജ്യത്തേയ്ക്കു  വച്ചു പിടിച്ചു.
ഇപ്പോഴാണ് ഞാനൊക്കെ എത്ര ഡീസെന്റാണെന്ന് എന്റെ അമ്മയ്ക്കു ബോധ്യമായതെന്നു തോന്നുന്നു. അതുകൊണ്ടാവണം  വാൽസല്യത്തോടെ എന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ  ഏറെനേരം വിരലോടിച്ചത്. അതുമൂലം കയ്യിൽ പറ്റിയ പത്തിരുപത്തഞ്ചു മില്ലി വെളിച്ചണ്ണ  വളരെ  കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് അമ്മ സ്വന്തം തലയിലേയ്ക്ക് തേച്ചു പിടിപ്പിച്ചത്.   അങ്ങനെ വേണം,    അമ്മമാരായാലും, തല മറന്ന് എണ്ണ തേയ്ക്കരുത്..!
                                                        “ കുഞ്ഞുങ്ങളേ, മക്കളേ..”  എന്നൊക്കെ സംബോധിച്ചുകൊണ്ട് പ്രധാന ഗുരുവരൻ  ശ്രീമാൻ  നാരായണന്‍നമ്പൂരി സാർ എന്തൊക്കെയോ ഉറക്കെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തൊക്കെ പാടിയിട്ടും പറഞ്ഞിട്ടും കുഞ്ഞുങ്ങളും മക്കളും,  “ കമാ”   എന്നൊരക്ഷരം ഉരിയാടിയില്ല , തള്ളമാരാകട്ടെ ആട്ടാൻ മെനക്കെട്ടുമില്ല. അൽപ്പ സമയത്തിനുള്ളിൽ എല്ലാവരും ക്ലാസിലേക്കുകയറാൻ ഉത്തരവുവന്നു. അമ്മ  കൈപിടിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന് മുൻബഞ്ചിലിരുത്തി. പിന്നെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു.
“ അമ്മ  ദാ,  വെളിയിൽ നിൽക്കാം, പള്ളിക്കൂടം വിടുമ്പം അങ്ങോട്ടു വന്നാൽ മതീ ട്ടോ..”
ഒട്ടും വൈകിയില്ല. പിടിച്ചുനിർത്തിയിരുന്ന കരച്ചിൽ പതിയെ തുറന്നു വിട്ടു. വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും  അമ്മയുടെ കൈയ്യിൽ ഞാൻ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. അമ്മയ്ക്കും മകനും ഒരുമിച്ച് ഒരുബഞ്ചിലിരുന്നു വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്യാൻ ആ സ്കൂളിൽ സൗകര്യമില്ലാതിരുന്നതിനാൽ, ഒരുവിധം  എന്റെ പിടിവിടുവിച്ച് അമ്മ വാതിൽക്കൽ എത്തി തിരിഞ്ഞുനിന്നു.     
“  കരയണ്ട…. ഞാനിവിടെ നിന്നോളാം ”     എന്ന ആംഗ്യം,  സിമ്പിളായി എനിക്ക് വായുമാർഗ്ഗം  മെസ്സേജു ചെയ്തു.  മറ്റു വഴികളില്ലാത്തതിനാൽ  ആ ആശയം പാതി മനസ്സോടെ  ഞാൻ അംഗീകരിച്ചു. അത്യാവശ്യം തടിയും തന്റേടവും പരന്ന മുഖവും പാതി നരയുമുള്ള രാഘവൻ പിള്ളസാർ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നു. എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റുനിന്ന്    “നമസ്തേ..!” എന്ന് വന്ദനം നടത്തി.   
“ ഞാനിതൊക്കെ എത്ര കേട്ടേക്കണൂ..” എന്ന ഭാവം ഗുരുമുഖത്ത്.ഗുരുവന്ദനം കഴിഞ്ഞ ക്ഷീണത്തിൽ ഞാൻ  തിരിഞ്ഞ് അമ്മയെനോക്കി. അമ്മ ഇപ്പോൾ ക്ലാസ്സിനു വെളിയിലാണ്.  അവിടെ മറ്റൊരു അമ്മച്ചിയും ഒരു അമ്മച്ചനും  കൂടി  അവരുടെ മക്കളുടെ ലീലാ വിലാസങ്ങൾ പരസ്പരം ഷെയർചെയ്തു കളിക്കുന്നു. രാഘവൻ പിള്ളസാർ ഓരോരുത്തരുടേയും അടുത്തെത്തി പേരു ചോദിച്ചു. ചിലമിടുക്കന്മാർ അമ്മയും അപ്പയും പറഞ്ഞുകൊടുത്ത പ്രകാരം തന്റെ പേർ മാക്സിമം ഫ്രീക്വൻസിയിൽ  പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തു. ചിലരാകട്ടെ “എനിക്കു പേരേയില്ല”  എന്നമട്ടിൽ മൗനം പാലിച്ചു. പുലിമുഖത്തെ സാനീഷും, കിഴക്കേതിലെ സാബുവും കഴിഞ്ഞ് എന്റെ ഊഴമാണ്,  എന്റെ പേരുപ്രകാശനം ചെയ്യുന്നതിനുമുൻപ് അമ്മയെ ഒരുനോക്കു കണ്ടേക്കാം എന്നുകരുതി തിരിഞ്ഞു  നോക്കി. അമ്മ നിന്നയിടം ശൂന്യമായിരുന്നു!. വാതിലിനപ്പുറത്തെ ജനൽ വഴി തുടരന്വേഷണം നടത്തിനോക്കി. ചെറിയ ആശ്വാസത്തിനു വക നൽകി  ഒരാളനക്കം കണ്ടു. അമ്മയവിടെത്തന്നെയുണ്ട്.എങ്കിലും ഒരു സംശയം, അത് അമ്മതന്നെയാണോ? ഒന്നുകൂടി ആഞ്ഞു നോക്കി.   
ഒന്നോ രണ്ടോ തവണയെങ്കിലും  പേരുചോദിച്ചിട്ടും എന്റെ മറുപടികിട്ടാഞ്ഞ്  ഗുരുനാഥൻ ചുമലിൽ  പിടിച്ചുലച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“ നെന്റെ പേരെന്താഡാ..?”
ഇത്തവണയെങ്കിലും പേരുകേൾക്കാമെന്നാശ്വസിച്ച രാഘവൻപിള്ളസാറിന്റെ പ്രതീക്ഷകെടുത്തിക്കൊണ്ട് എന്റെ മറുചോദ്യം.
“ ന്റെ അമ്മയെന്ത്യേ..?”
പാവം ഗുരുനാഥൻ!.  അദ്ദേഹം തന്റെ പഴയ ഗുരുക്കന്മാരെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് കൂടുതൽ  ആത്മസംയമനം  പാലിച്ചുകൊണ്ട്  അരുമ ശിഷ്യന്റെ ചോദ്യത്തിനു മറുപടി തന്നു.
“ അമ്മ അവ്ടെയൊണ്ട്രാ..”
“ എവ്ടെ?”
“ദാണ്ടെ, ആ മാവിന്റെ ചോട്ടില്.!”
പള്ളിക്കൂടത്തിനും നാട്ടുകാർക്കും  പൊതുമുതലായി തെക്കേമുറ്റത്തു പടർന്നു പന്തലിച്ചുനിൽക്കുന്ന വലിയ നാട്ടുമാവു ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് സാറു മറുപടിതന്നപ്പോൾ എനിക്കൽപ്പം ആശ്വാസം തോന്നി. എങ്കിലും അതത്ര തൃപ്തികരമായിരുന്നില്ല.  അമ്മ അവിടെത്തന്നെയുള്ള നിലയ്ക്ക് എന്തുകൊണ്ട് അവിടംവരെ പോയി ഒന്നു കണ്ടുകൂടാ..?  വൈകിയില്ല സ്ലേറ്റും പെൻസിലും ബഞ്ചിൽ വച്ച്  ഒറ്റ ഓട്ടം!
“ ഡാ..!”   
ശിഷ്യനാണെങ്കിലും പേരറിയാത്ത  ഈ നൊമ്പരത്തെ. “ഡാ”  എന്നല്ലാതെ എന്താണ് അദ്ദേഹമപ്പോൾ സംബോധന ചെയ്യുക..!
രണ്ടാമത്തെ “ ഡാ...” യ്ക്കു  സാർ വായതുറക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും  നാട്ടുമാവിനു  നാലു വട്ടംചുറ്റിവന്ന ഞാൻ,   അവിടെത്തന്നെ നിന്നു ചിണുങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
വലതു കൈപ്പത്തിയുടെ  പിൻഭാഗം കണ്ണിൽചേർത്തു തിരുമ്മുന്നതു കണ്ടാൽ എന്തോ അകത്തേയ്ക്കു തിരുകിക്കയറ്റുകയാണന്നേ  ആർക്കും തോന്നൂ. കരച്ചിൽ സ്റ്റാർട്ടായിക്കഴിഞ്ഞു. ഒന്ന്... രണ്ട്…..മൂന്നു ഗിയറും ഇട്ട് നാലാമതിലേയ്ക്കു കടക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും. പേരുചോദ്യമുപേക്ഷിച്ച്  സാർ എന്റെ അരുകിലെത്തി.
“ എന്തിനാഡാ കരേണേ...?”
“...അമ്മ..,  ക്ക്..അമ്മേക്കാണണം..”!
“ പണി പാളി…” എന്ന്  ഗുരു ചുറ്റും നോക്കി.
ഞാൻ നാലാമത്തെ ഗിയറിടുമ്പോൾ  എനിക്കു കോറസ്സുപാടിക്കൊണ്ട്  രണ്ടു പേർകൂടി ക്ലാസ്സിൽനിന്നിറങ്ങിവന്നു. അതിൽ  ഒരുത്തന് അച്ഛനെക്കാണണം, മറ്റൊരുത്തി ഒരു ഡിമാന്റും ഇല്ലാതെ  വെറുതേ ഞങ്ങൾക്കൊരു സപ്പോർട്ടിന്..!
രാഘവൻപിള്ള  സാർ എന്തോ പിറുപിറുത്തു.
“ കാവിലമ്മേ കാത്തുകൊള്ളണേ..!”    എന്നാകാനേ വഴിയുള്ളു.
ഒരു നിമിഷം കോറസ്സ് കേട്ട ഭാഗത്തേയ്ക്ക് സാർ തിരിയുമ്പോൾ, എന്നെ ഈ വൈതരണിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ മാതാവിനോട് അടക്കാനാകാത്ത ദേഷ്യവും സങ്കടവും മൂത്ത്  കാലുയർത്തി നിലത്ത് ആഞ്ഞു ചവുട്ടി പ്രതിഷേധിച്ചു. പിന്നെ  ഫുൾ ആക്സിലേറ്ററിൽ  സൗണ്ട് സെറ്റ്ചെയ്ത്. ക്ലച്ചിൽനിന്നു  പെട്ടന്ന് കാലെടുത്തു..! വണ്ടി പള്ളിക്കൂടപ്പടിവാതിൽ ലക്ഷ്യമാക്കി ” ശ്ശർർ……” എന്നു പാഞ്ഞു.   ഫുൾ വോളിയത്തിൽ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ കുയിൽനാദം പെട്ടന്ന് അകന്നു പോയതറിഞ്ഞു തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ സാർ കാണുന്നത് ഞാൻ ബൗണ്ട്രികടന്ന്  മാതൃരാജ്യത്തേയ്ക്ക് ഓടുന്നതാണ്..!
“ ഡാ…!”
എന്ന് വീണ്ടും വിളിച്ച് പുറകേ ഓടാനൊന്നും അദ്ദേഹം മെനക്കെട്ടില്ല, കാരണം മറ്റൊരു “ ഡാ” യും,  “ഡീ” യും അവിടെ എന്തിനും തയ്യാറായി  ഊഴം കാത്ത് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
റോഡിനരുകിലുള്ള മൺതിട്ടയിലൂടെ അതിവേഗമോടി അമ്പലപ്പറമ്പിന്റെ പിൻഭാഗത്തെ  പാതാളമുക്കിലെത്തി നിന്നു. സൗണ്ട് സിസ്റ്റം കംപ്ലീറ്റ് ഓഫ്ചെയ്തു.  ഇനി അമ്പലപ്പറമ്പും കഴിഞ്ഞ് മുന്നോട്ടുപോയി ഇടത്തോട്ടുതിരിഞ്ഞ് അഞ്ചാറു വീട് പിന്നിട്ടാൽ തറവാട്ടിലെത്താം. എന്തായാലും അമ്മ അങ്ങോട്ടു തന്നെയാണു പോയിട്ടുണ്ടാകുക. ഇവിടെ നിന്ന് പടിഞ്ഞാറേയ്ക്കു നീളുന്ന നടപ്പാതയിലൂടെ പോയാൽ മൂന്നുനാലു പുരയിടം ക്രോസ്സുചെയ്തും ലക്ഷ്യത്തിലെത്താം. ഇതുതന്നെ എളുപ്പവഴി.
രണ്ടാം ഘട്ടം ഓട്ടമാരംഭിച്ചു.
                                                         അടുത്ത റബ്ബർത്തോട്ടത്തിലൂടെ  ഭാഗീകമായി നീളുന്ന നടച്ചാലിൽക്കൂടി  പാടത്തുമൂഴിലെ തറവാട്ടുവക തോട്ടവും പിന്നിട്ട് ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ വണ്ടി അതിവേഗം പാഞ്ഞു. അച്ഛന്‍പെങ്ങളുടെ കൂടെ ആടിനു തീറ്റിവെട്ടാനും, മേയ്ക്കാനുമൊക്കെ ഈവഴി മുൻപും വന്നിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് റൂട്ട് ക്ലിയറാണ്. കിഴക്കേവീട്ടിൽ കുട്ടപ്പനവർകളുടെ തെക്കേ അതിർത്തിയിൽ നിന്ന ഇല്ലിപ്പടർപ്പിന്റെ ഞാന്നുകിടന്ന കമ്പിൽനിന്നും,   ഇടവഴിക്കിപ്പുറത്തെ പുല്ലാനിപ്പടർപ്പിലേയ്ക്ക് വലിച്ചുകെട്ടി വലനെയ്ത് ഇരയെകാത്തിരുന്ന കറുപ്പിൽ മഞ്ഞയുള്ള  വമ്പൻ ചിലന്തിയൊരുവൻ,   തന്റെ നെറ്റ് വർക്കിന്റെ അതിവിശാലതയിൽ  അൽപ്പമൊന്നഹങ്കരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, തോട്ടത്തിലെ ഇടവഴിയിൽനിന്നും വെളി യിലേയ്ക്കിറങ്ങിയ  എന്റെകുരുട്ടു ബോഡിയിൽ ഉടക്കി തന്റെ പ്രയത്നമത്രയും പാഴായിപ്പോകുന്നത്  നിസ്സഹായനായി നോക്കിനിന്നു..!
വലയില്‍ പെട്ടതോടെ എന്റെ വണ്ടിയുടെ എഞ്ചിൻവരെ ഓഫായി..! നിലയില്ലാക്കയത്തിലെന്നപോലെ   നാലു പാടും കൈവീശി ചിലന്തിവല നിഷ്ക്കരുണം  തൂത്തെറിഞ്ഞ്  ഞാൻ അടുത്ത  പുരയിടത്തിൽ കയറി  പ്രയാണം തുടർന്നു. താഴത്തെവീട്ടിൽ കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്റെ വീടിനു പിന്നിലെ കയ്യാലപ്പുറത്തുനിന്നും ചെറിയൊരുചാട്ടമായിരുന്നെങ്കിലും  സമയദോഷം കൊണ്ടായിരിക്കും ചെന്നുവീണത്  ചേർത്തു കൂട്ടിയ ചാണകക്കൂനയിൽ!  ശബ്ദം കേട്ട് അടുത്തു നിന്നിരുന്ന പൈക്കിടാവ്    “അമ്മേ…!”        എന്ന് അലറിവിളിച്ചു.
അത് കേട്ട് അടുത്തെവിടെയോ കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന അതിന്റെ തള്ളപ്പശു,
“ വാട്ട് ഹാപ്പൻഡ് മോളേ…”  എന്ന് ആധി പൂണ്ടു!
“ ഞാൻ വീണതിന് ഇവരെന്തിനാ ബഹളം വയ്ക്കുന്നെ”    എന്ന്  ആകുംവിധം എനിക്കും  ആധിയുണ്ടായെങ്കിലും, അധികം പൂണ്ടു സമയം കളയാതെ  അവിടെനിന്നും വേഗം എണീറ്റു.     കാലുമുതൽ ചന്തിവരെ  നല്ല ഒന്നാന്തരം പച്ചച്ചാണകം പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നാറിയിട്ടു വയ്യ. ചുറ്റും നോക്കി. അഴയിൽ ഉണങ്ങാൻ ഇട്ടിരുന്ന ഏതാനും തുണികൾ കൂട്ടിവാരി ഒന്നു തുടച്ചു. വലിയ കുഴപ്പമില്ല. മറ്റൊരു തുണിയെടുത്ത് ടച്ചപ്പ് ചെയ്തുകൊണ്ട്  വേഗം സ്ഥലം വിട്ടു..!
                                                                              പുത്രനെ ഗുരുസന്നിധിയിൽ  സമർപ്പിച്ച് അതി വിദഗ്ധമായി  ഗുരുകുലം വിട്ട കഥ,  തറവാടിന്റെ അടുക്കളപ്പുറത്തുനിന്ന  അച്ചമ്മയോടു വിസ്തരിച്ചു വിവരിക്കുന്ന എന്റെ  പ്രിയ മാതാവിന്റെ മുന്നിലേയ്ക്ക്,   ഒരു ചാണകവണ്ടി പാഞ്ഞുവന്ന് സഡൻ ബ്രേക്കിട്ടു.
“ അമ്മയെന്തിനാ  യെന്നെയിട്ടേച്ചു പോന്നത്..?”
അച്ചമ്മയോട് എന്തോ പറയാൻ തുറന്ന വായ്,  അപ്പടിതുറന്നു വച്ച് , അമ്മ മൂന്നാലു നിമിഷം  എന്നെനോക്കി അങ്ങനെ സ്തബ്ധയായി നിന്നു.
“ നീ...നീയെങ്ങനെയാടാ ഇവിടെയെത്ത്യെ..?”
അമ്മയുടെ ചോദ്യം മുഴുമിക്കും മുൻപ് എന്റെ മറുചോദ്യം.
“ യെന്നെയെന്തിനാ ഇട്ടേച്ചു പോന്നെ..?”
“ അത്...അത് ഞാനിത്തിരി വെള്ളം കുടിക്കാൻ വന്നതല്ലെ..
 ..അതിനു നീയെന്തിനാ സ്കൂളീന്നു പോന്നത്..?”  
“ യെനിക്കും വേണം വെള്ളം, പയങ്കര ദാകം..!”
ഒന്നും പറയാനില്ല.
അമ്മ വെള്ളത്തിനു പകരം ഒരുവിധം ഉമിനീരിറക്കിആശ്വസിച്ചു.
“ നീയെവ്ട്യെയാ വീണത്..?”
“ താഴ്ത്തവീട്ടിലെ ചാണാക്കുഴിയില്..!”
“വല്ലതും പറ്റിയോ..?”
“ഉം..ദാണ്ടെ, ചാണാം പറ്റി..!”
“ ന്റെ ഒടേതമ്പുരാനേ..ഇവ്നേക്കൊണ്ടു തോറ്റല്ലോ!”  എന്ന് അമ്മ തലയിൽ കൈവച്ചു.
‘ഉം….ഇവന്റെ കാര്യത്തിൽ വലിയ പ്രതീക്ഷയൊന്നും വേണ്ട’
എന്ന് അച്ചമ്മ, അമ്മയെനോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു.
പിന്നെ പാത്രത്തിൽ വാരിവച്ചിരുന്ന  അടുപ്പിലെ ചാരം എടുത്ത് തൊടിയിലെ വാഴച്ചോട്ടിലിട്ടശേഷം  തെക്കേചായ്പ്പിൽ തൂക്കിയിട്ട പാത്രത്തിൽനിന്ന് ഉമിക്കരിയെടുത്ത്  ചൂണ്ടുവിരൽകൊണ്ട് സ്വന്തം പല്ലിൽ  കുത്തിവരയ്ക്കാനാരംഭിച്ചു.
“ അച്ചുവമ്മേ..!”
ഒരശരീരികേട്ട്  അമ്മയും, ദൂരെനിന്ന അച്ചമ്മയും ഒരുപോലെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ചാണകക്കുഴിയുടെ ഉടമ കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്റെ  പൊണ്ടാട്ടി  രാധപ്പെണ്ണ് തെക്കേപ്പുറത്തെ മാഞ്ചോട്ടിൽ നിന്ന് അച്ചമ്മയെയാണു വിളിച്ചത്.
“ യെന്താ രാതേ..?”
“ആ കൊച്ചിനോട് അതിങ്ങോട്ട് തരാൻ പറയോ..?”
“ യെന്നതാ..?”
“ ഞാം കുളീം കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പം കാണാനില്ല, നോക്കീപ്പം  ഇവ്ടത്തെ കുഞ്ഞ് എടുത്തോണ്ട് ഓടുന്ന കണ്ട്..”
ഇപ്പോഴാണ് എന്റെ കയ്യിൽ ചാണകം പുരണ്ട് നിറം മാറിയ ഒരു തുണിക്കഷണം ഞാൻ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.
“ അയ്യേ ..ഇതെ വിടുന്നാഡാ…”   അമ്മയുടെ ആക്രോശം.
“ അത്..ഞാൻ.. ചാണം പറ്റീപ്പം…”
“കൊണ്ടേ കൊഡ്രാ വേഗം..”
നെഞ്ചിൽ കൈപിണച്ചുവച്ച് മാഞ്ചോട്ടിൽ നിന്നു കെഞ്ചുന്ന രാധയുടെ മുന്നിലേയ്ക്ക്  മങ്ങിയ നീലനിറമുള്ള ആ തുണിക്കഷണം ഞാനെറിഞ്ഞുകൊടുത്തു.
ആർത്തിയോടെ അതെടുത്ത് എന്തോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് രാധ അതിവേഗം  തന്റെ ഗോകുലത്തിലേയ്ക്കു പോയി.
വടിയെടുത്തടിക്കുന്നതിനു പകരം,  വെള്ളം കോരി എന്റെമേലൊഴിച്ചുക്കൊണ്ട് അമ്മ കുറെ ശകാരിച്ചു. സ്കൂളിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോന്നതിന്, അൽപ്പ സമയമെങ്കിലും അമ്മയെപിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കാത്തതിന്, കാടും മലയും വകവയ്ക്കാതെ ഇടവഴിതാണ്ടി ചാണകക്കുഴിയിൽ കൂപ്പുകുത്തിയതിന്…
                            ഇത്രയുമൊക്കെയായപ്പോഴേയ്ക്കും എന്റെ ദേഷ്യവും സങ്കടവുമൊക്കെ ഒട്ടൊന്നൊതുങ്ങി.  എന്റെ പുതിയതീരുമാനം ഞാൻ തന്നെ അനൗൺസു ചെയ്തു.
“ നാളെ ഞാൻ പള്ളിക്കൂടത്തിൽ പൊയ്ക്കോളാട്ടോ....!”
“അപ്പോ അമ്മ വരണ്ടേ..?”
“ഉം, കൊണ്ടാക്കീട്ടു തിര്യെ പ്പോന്നോ..!”
തൊടിയിൽ നിന്ന അച്ചമ്മ  അതു കേട്ട് അടുത്തെത്തി.
“ വേണ്ടടീ  പെണ്ണേ നീ  വൈകിട്ടുവരെ അവിടെ നിന്നോ..”
“ അതൊന്നും വേണ്ടമ്മേ, അവൻ മിടുക്കൻ കുട്ട്യല്ലേ..?”
“ ങാ.. മിടുക്കൻ കുട്ടി  ഇന്ന്  താഴ്ത്തേതിലെ  രാതേടെ കെട്ടു ബോഡിയാ കൊണ്ടുവന്നെ
അറിയാല്ലോ,  നാളെ ചെലപ്പം കൊച്ചൂഞ്ഞിന്റെ…”   
മുഴുവൻ പറയാതെ അച്ചമ്മ നിർത്തി. പിന്നെ ഉമിക്കരിതേച്ച പല്ലുകാട്ടി കുലുങ്ങിക്കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു.
അച്ചമ്മയുടെ ചിരി അമ്മയിലേയ്ക്കും പടർന്നുകയറി.
സംഗതിയെന്തെന്ന് കൃത്യമായി മനസ്സിലാകാഞ്ഞിട്ടുകൂടി എനിക്കു  ശരിക്കും നാണംവന്നു.
ശ്ശേ.. ഈ അച്ചമ്മേടെ കാര്യം.!
ജാള്യത മറയ്ക്കാൻ ഞാൻ അമ്മയുടെ മടിയിലേയ്ക്കു മുഖം പൂഴ്ത്തി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍, ആദ്യദിവസത്തെ അഭ്യാസം കഴിഞ്ഞ് സ്കൂളിൽ കൂട്ട മണിമുഴങ്ങുന്നത് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.!
                                                          

                                                                                                                                                                            *

ബുധനാഴ്‌ച, ഒക്‌ടോബർ 05, 2011

ഒറ്റമൂലി

               പത്തു പതിനേഴു കോല്‍ താഴ്ച്ചയുള്ള കിണറിന്റെ  അരമതിലില്‍ പാതിചാരിനിന്ന്  വെള്ളം കോരി, വക്കും പക്കും ചളുങ്ങിയ അലുമിനിയക്കുടത്തിലേക്ക്  നീട്ടി ഒഴിച്ചുകൊണ്ട്, പാതിയില്‍ നിര്‍ത്തിയ വാചകം സുലോചന എന്ന സുലു മുഴുമിപ്പിച്ചു.
“ദേ..ഇതുപോലെയാ ഇന്നലെ അങ്ങേര് വാളുവച്ചത്..!”
ബക്കറ്റില്‍ നിന്നും കുടത്തിലേക്കുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടത്തെ  തന്റെ കണവന്റെ  ‘വാളി‘നോട് ഉപമിച്ച  ആ കാവ്യ ഭാവനയെ നോക്കി എന്റെ പൊണ്ടാട്ടി ചോദിച്ചു.
“ഓഹോ..അപ്പോ ഇന്നലേം ഫിറ്റാരുന്നോ..?”
“എന്നാ ഫിറ്റല്ലാത്തത്..?”
തികഞ്ഞ നീരസത്തോടെ സുലു മറുചോദ്യമെറിഞ്ഞു.
                              അയല്‍പക്കത്തെ അമ്മിണിചേച്ചി , തോട്ടിയില്‍ അരിവാള്‍ വച്ചുകെട്ടി എടുത്തു പൊക്കി കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉന്നം പിടിച്ച് ഞെട്ടില്‍ കൊളുത്തി ചെത്തിവലിച്ചുചാടിച്ച്, ഉച്ചയോടെ  ഹോം ഡെലിവറി നല്‍കിയ  വലിയ വരിക്കച്ചക്ക വെട്ടിമുറിച്ച്  എരിശ്ശേരിപ്പരുവത്തില്‍ തുരു തുരാ അരിഞ്ഞു കൂട്ടുന്ന തിരക്കിലാണ് എന്റെ മണൈവി..!
കിണറിനരികില്‍നിന്നും നീങ്ങി, സുലു വരിക്കച്ചക്ക മിഷനില്‍ പങ്കു ചേര്‍ന്നു.
“ഒരു ദെവസോങ്കിലും..ഒന്നു പോതത്തോടെ കണ്ടാ മതിയാരുന്നു..!”
“പീക്കിരിയാണെങ്കിലും രണ്ട് പെങ്കൊച്ചുങ്ങളാ . അതെങ്കിലുംഒന്നോര്‍ക്കാന്‍ മേലേ അങ്ങേര്‍ക്ക്..”
മനസ്സറിയാതെ പുറത്തേക്കു ചാടുന്ന പരിഭവങ്ങള്‍ കേട്ട് എന്റെ ഇടതുഭാഗത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗം വോള്‍ട്ടേജും ചോര്‍ന്നു..!
“ഒക്കെ ശര്യാകും ചേച്ചീ..!സമാധാനായിട്ടിരിക്ക്..!”
ഒരാശ്വാസ വാക്കു പറയാന്‍ പറ്റിയല്ലോ...എന്ന  ആത്മവിശ്വാസത്തില്‍ ലവള് സുലുവിനെ നോക്കി.
“എവ്ടെ ശരിയാകാനാ എന്റെ അനീ .. ഞാന്‍ പോവാത്ത അമ്പലമില്ല,
പള്ളിയില്ല..ചെയ്യാത്ത മരുന്നില്ല..വഴിപാടില്ല.എങ്ങനെ ശര്യാവൂന്നാ നീ പറയ് ണെ..?”
ലവള് പരുങ്ങി .  ‘ശ്ശൊ വേണ്ടായിരുന്നു’  എന്ന് മനസ്സിലോര്‍ത്തുകൊണ്ട്  
ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ചക്കയരക്ക് ,ഒരു ചിരട്ടയുടെ മൂട്ടിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു..!
“ ഒരിക്കല്  ധ്യാനത്തിനു പോയതല്ലാരുന്നോ..?”
“ ഉം..അതും പരീക്ഷിച്ചതാ, തുണ്ട്പറമ്പിലെ മോനച്ചന്‍ കുടിനിര്‍ത്തീത് അവ്ടെപ്പോയിട്ടായിരുന്ന്. അതു കൊണ്ട് അവന്റെ കൂടെ പറഞ്ഞ് വിട്ടു. നാലാം ദെവസം രണ്ടാളും തിരിച്ചുവന്നു..എന്റെ കെട്ട്യോന്‍ ആടിയാടി രണ്ട് കാലേല്..!
കൊണ്ടുപോയവന്‍ മൂക്കും കുത്തി നാലു കാലേല്..!
അതോടെ ത്യാനം മതിയാക്കി..!!”
പുറം കൈകൊണ്ട് മൂക്കു തുടച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട്  സുലു തുടര്‍ന്നു.
“മൂന്നു വീട് അപ്രത്ത്ന്ന് ഞാനിവ്ടെ വരണ്ട കാര്യമൊണ്ടോ.. അവ്ടെ കെണറ് വറ്റീട്ട് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. ആ കെണറൊന്നു നന്നാക്കി ത്തന്നാല്  ഞാനീ വെള്ളം ചുമക്കണോ..!”
പറഞ്ഞാലും പറഞ്ഞാലും തീരാത്ത പരിദേവനങ്ങളിലൂടെ സുലു  വീണ്ടും മുന്നോട്ട്.
“എനിക്കു വയ്യ അനീ.. ശര്‍ദിക്കുമ്പം പുറം തിരുമ്മാനും..അല്ലാത്തപ്പോ അകംതിരുമ്മാനുമായിട്ടൊരു ജീവിതം..എനിക്കു മടുത്തു..! ഹെന്റെ  പിള്ളേരെയോര്‍ത്തിട്ടാ.. അല്ലങ്കില്...ഞാന്‍......”
മുഴുവന്‍ പറയാനാവാതെ  സുലു നിര്‍ത്തി.
      “ചേച്ചി വേണ്ടാത്തതൊക്കെ ആലോചിച്ച്  മനസ്സു വിഷമിക്കാതെ..എന്തേലുമൊരു വഴി ദൈവം കാട്ടിത്തരും..!”
വലിയ തത്വജ്ഞാനിയുടെ ഭാവത്തില്‍  ഭാര്യ അവരെ  ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
തൊണ്ടയില്‍ കുരുങ്ങിയ ഗദ്ഗദത്തിന്റെ കുരുക്കഴിക്കാനെന്ന വണ്ണം  കയ്യിലിരുന്ന മൂന്നാലു ചക്കച്ചുളകള്‍   ഓരോന്നായി സുലുവിന്റെ വായിലേക്ക് കയറി അന്നനാളം വഴി ആമാശയം ലക്ഷ്യമാക്കി ചീറിപ്പാഞ്ഞു..! അതില്‍  ശേഷിച്ച നാല് ചക്കക്കുരു  ലക്ഷ്യം തെറ്റാതെ അടുത്തിരുന്ന  പാത്രത്തിലേക്ക് അവര്‍ നീട്ടിയെറിഞ്ഞു.
റിഫ്രെഷ്  ചെയ്തെടുത്ത തൊണ്ടയില്‍ നിന്ന് സുലുവിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും....
  “ എങ്ങനേലും അങ്ങേരുടെ  ഈ നശിച്ച കുടി നിര്‍ത്താതെ ഞങ്ങള്‍ക്ക്  ഗതിയുണ്ടാവൂല്ല..! “
               കിണറിനുമപ്പുറം ഇടവഴിയിലൂടെ  മുതുകില്‍ സഞ്ചിയും  തൂക്കി പള്ളിക്കൂടം പിള്ളേര്  നടന്നകലുന്നതു കണ്ട സുലു എല്ലാ പൊതു പരിപാടികളും തല്‍ക്കാലത്തേക്കു നിര്‍ത്തിവച്ച് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
“ യ്യോ ..നാലുമണി വിട്ടു..! പിള്ളേരിപ്പം എത്തും.. ഞാന്‍ പോവ്വാട്ടൊ..”
മറുപടിക്കൊന്നും കാത്തുനില്‍ക്കാതെ സുലു വേഗം കുടം എടുത്ത്  എളിയില്‍ വച്ചു. പിന്നെ  കണ്വാശ്രമത്തിലെ ശകുന്തള കുമാരിയുടെ സ്റ്റൈലില്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു.  കോസ്റ്റൂമും , മേക്കപ്പും ഇട്ടാല്‍  ഒരൊന്നൊന്നര ശകുന്തള..!
കാലില്‍ ദര്‍ഭമുന കൊണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു, ശകുന്തള പെട്ടെന്നു തിരിഞ്ഞു നിന്നു.
“ ഞാനിവിടെ വന്ന്  ഇതൊക്കെ പ്പറഞ്ഞെന്ന് അങ്ങേരറിയല്ലേ...പിന്നെ അതു മതി....!”
ബാക്കി ഭാഗങ്ങള്‍ ഭാവനയില്‍ ക്കാണാന്‍ എന്റെ ഭാര്യക്ക് അവസരം നല്‍കിക്കൊണ്ട്  ശകുന്തള  ആശ്രമത്തിലേക്കു പോയി..!
                     അത്താഴത്തിന്  മേശമേല്‍ പതിവില്ലാത്ത വിഭവംകണ്ട് അപ്പൂസ് ചോദിച്ചു.
“ ഇതാണോ അമ്മേ ചെറുശേരി..?”
“ ചെറുശ്ശേരിയല്ലാ അപ്പൂ.. എരിശ്ശേരി..!എത്ര തവണ പറഞ്ഞതാ  നീ മറന്നോ..? “
അവന്‍ ചക്കയെരിശ്ശേരിയെപ്പറ്റി നന്നായി മനസ്സിലാക്കട്ടെ എന്നു കരുതി 
ഞാന്‍ ഇടപെട്ടു.
“ അതായത്,  അപ്പൂ......നല്ലവണ്ണം  മൂക്കാത്ത വരിക്കച്ചക്ക.............“
“ അവന്  വേറേ എന്തെല്ലാം പഠിക്കാനുണ്ട് ..! അതിനിടേലാ ഏട്ടന്റെ ഒരെരിശ്ശേരി......! “
ദുഷ്ട ….!  അവളെന്റെ  കുക്കറി ഷോ ഓഫ് ചെയ്തു.
പിന്നെ അകത്തെ മുറിയില്‍ ഉറങ്ങുന്ന അമ്മുവിനെ ഒന്ന് നിരീക്ഷിച്ച് തിരികെയെത്തി.
“ഞാന്‍ നേരത്തേ പറഞ്ഞില്ലേ.. സുലുവേച്ചീടെ കാര്യം..? ആ ചേട്ടന്റെ കുടി നിര്‍ത്തിയില്ലെങ്കില്‍...വല്ലാത്ത കഷ്ടം തന്ന്യാ..!”
“ അതിനിപ്പം നമ്മളെന്തു ചെയ്യാനാ..? അത് അങ്ങേര് തന്നെ വിചാരിക്കണ്ടേ....?“
“ കുടി നിര്‍ത്താനുള്ള മരുന്നുകളുണ്ടെല്ലോ ,അല്ലെങ്കില്‍ ഹോസ്പിറ്റല്‍, ഡി എഡിക്ഷന്‍ സെന്റര്‍..എവ്ടേങ്കിലും പോകാന്‍ അയാളോടൊന്നു പറയണം.. ഏട്ടന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അയാള്‍ കേള്‍ക്കും...”
“ ഓക്കേ ..ഞാനൊന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കാം..!” ഞാനവള്‍ക്കുറപ്പു നല്‍കി.
“ കുടി നിര്‍ത്താനെന്തിനാ ആശൂത്രീല്‍ പോണത്..?”- അപ്പുവിനു സംശയം.
“അല്ലാതെ ആ ചേട്ടനെങ്ങും നിര്‍ത്തില്ല മോനേ..”
അവളുടെ മറുപടി.
“അതിന്  ചെന്യായകം  പോരേ..?”
ദൈവമേ...!രണ്ടാം ക്ലാസ്സുകാരന്റെ സിലബസ്സില്‍ ഇപ്പോ ഇതും ചേര്‍ത്തോ എന്ന് ഞാന്‍ ശങ്കിച്ചു..!
“അമ്മൂന്റെ കുടി നിര്‍ത്താന്‍ ചെന്യായകം മതീന്ന്‍ അമ്മിണിയാന്റി പറഞ്ഞില്ലാരുന്നോ..?“
അപ്പു രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ചല്ല, നാലും കല്‍പ്പിച്ചാണ്...!
അവള്‍ ചിരിയടക്കി എന്റെ നേരേ കണ്ണെറിഞ്ഞു . 
ഞാനൊന്നും കേട്ടിട്ടേയില്ല ,  അവള്‍തന്നെ മറുപടി കൊടുക്കട്ടെ എന്നു കരുതി,  ആ തക്കത്തിന്  രണ്ടു മൂന്നു  സ്പൂണ്‍ എരിശ്ശേരി കൂടി വായ്ക്കകത്താക്കി.
“  അയ്യേ ..അമ്മു കുഞ്ഞുകുട്ട്യല്ലേ ….അതു കൊണ്ടൊന്നും വല്യ ആള്‍ക്കാരുടെ കുടി നിര്‍ത്താനൊക്കൂല്ല...!”
‘ഹും..!ഇതൊക്കെ വളരെ വിദഗ് ദമായി ഞാന്‍ സോള്‍വ് ചെയ്തതു കണ്ടോ ‘ എന്ന ഭാവം അവള്‍ക്ക്..!
കയ്യിലിരുന്ന സ്പൂണ്‍ പാത്രത്തില്‍ വച്ച്  അവന്‍  എന്റെ നേരേ തിരിഞ്ഞു.
“കണ്ടൊ അച്ചാ ഈ അമ്മ നൊണ പറേണത്..?“
ഡാഡീം, മമ്മീം  പരസ്പരം നോക്കി ,
“അമ്മ അച്ചനോട് പറേണത് ഞാന്‍ കേട്ടതാ....”
“ എന്ത്..?’
“അമ്മൂനെ പറ്റിച്ചപോലെ നിങ്ങളേം ഞാന്‍ പറ്റിക്കൂന്ന്...!”
വെളിയിലേക്കുവന്ന പൊട്ടിച്ചിരി മനപ്പൂര്‍വ്വം തടുത്തു നിര്‍ത്താന്‍ നോക്കി.. അതോടെ വായിലുണ്ടായിരുന്ന എരിശ്ശേരി റൂട്ടു മാറിയോടി മൂക്കിലൂടെ പുറത്തുവന്നു...!
“എന്റമ്മച്ചീ...! എന്ത് എരിവ്...!”
ചിരിയും ചുമയും കൂടിക്കലര്‍ന്നു..കണ്ണു നിറഞ്ഞൊഴുകി . ഒരുവിധം എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്കു പോകുമ്പോള്‍   അപ്പു  സംശയത്തോടെ വീണ്ടും പറയുന്നതു കേട്ടു.
“ ങേ..അപ്പോ അച്ചനും കുടി നിര്‍ത്തീല്ലേ..??”
                                                                              *   

തിങ്കളാഴ്‌ച, ഓഗസ്റ്റ് 01, 2011

ടോണിക്കുണ്ടൊരു കുഞ്ഞാട്

          ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാറ് നന്നായൊന്നുലഞ്ഞപ്പോഴാണ് ആലീസ് കണ്ണു തുറന്നത്.  ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോള്‍ കാണുന്നത് പാതിയുറക്കത്തിലിരുന്നു വണ്ടിയോടിക്കുന്ന തന്റെ കണവന്‍ ടോണിച്ചനെ.
“എന്റെ കര്‍ത്താവേ..! “
എന്നൊരു വിളി ആലീസിന്റെ അന്തരംഗത്തില്‍ നിന്നോ  മറ്റോ ബഹിര്‍ഗമിച്ചെങ്കിലും. ഗമിച്ച സാധനം വായ പൊത്തി അങ്ങനെ തന്നെ അകത്തേക്കു വിട്ടു..!അതു വെളിയിലെത്തിയാല്‍ ഒരൊന്നൊന്നര വിളിയായിരിക്കും . കേട്ടപാതി കേള്‍ക്കാത്തപാതി ഇങ്ങേര് സഡന്‍ ബ്രേക്കിടും..അല്ലെങ്കില്‍ വണ്ടിസൈഡിലേക്കു വെട്ടിക്കും.  രണ്ടും അപകടം.ആലീസിന്റെ തലക്കത്തും സെറിബ്രം,സെറിബെല്ലം ,മെഡുല്ലാ ഒബ്ലംഗേറ്റ മുതലായ മുന്തിയതരം സാധന സാമഗ്രികള്‍  ഉള്ളതിനാല്‍  അവരെല്ലാം കൂടെ ഉണര്‍ന്നു പ്രവത്തിച്ചു... ഉടനെ വലതുകൈ നീട്ടി ടോണിച്ചനവര്‍കളുടെ തലക്കു പിറകില്‍ മുടിയിലൂടെ കൈയ്യോടിച്ചു.
ആഹാ.....!എന്തു സുഖം...ടോണിച്ചന്‍ സുഖ ലോലുപനായി..പാതി ഷട്ടറിട്ട കണ്ണുകള്‍ ഫുള്‍ വലിച്ചടക്കാനായി തയ്യാറെടുത്തു.
ഈശോയേ...ഇങ്ങേരെന്നെ കൊലക്കു കൊടുക്കും.ഇതിയാനെ  ഉണര്‍ത്തിയേ പറ്റൂ..
മുന്നിലും പിന്നിലും വേറേ വണ്ടിയൊന്നുമില്ലെന്നുറപ്പു വരുത്തി ആലീസു മെല്ലെ വിളിച്ചു.
“ അച്ചായാ.....”
രാത്രി , കട്ടിലില്‍ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്കു തലചേര്‍ത്ത്  ആലീസ് വിളിക്കുന്ന ആ ‘ഒരുമാതിരി’ വിളി ടോണിച്ചനു ഫീലു ചെയ്തു..
“ എന്നതാടീ ആലി ക്കൊച്ചേ..?”
ടോണിച്ചന്‍ ..വികാരതരളിതനായി.
“ അയ്യട... ശ്രിംഗരിക്കാന്‍ പറ്റിയ നേരം..!”
“ഉള്ള കള്ളെല്ലാം കുടിച്ചേച്ച്..നിങ്ങളെന്നാ മനുഷേനേ ഈകാണിക്കണത്.?”
ആലീസിന്റെ ശബ്ദം അല്പമൊന്നുയര്‍ന്നു.
അപ്പോത്തന്നെ ടോണിച്ചന്‍ കാണീര്  നിര്‍ത്തി ,സ്ഥല കാല ബോധത്തോടെ ഡീസെന്റായി.
“ശ്ശൊ..ഇതു നേരത്തേയാകാരുന്നു.“  ആലീസ് പിറുപിറുത്തു.

                               ടോണിച്ചന്റെ ഉറക്കംതൂങ്ങല്‍  ആലീസിന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി.
“അച്ചായാ, സത്യം പറ...ഞാന്‍ കാണാതെ എത്രയെണ്ണം അകത്താക്കി..?”
“ രണ്ട് ...രണ്ടേ രണ്ടെണ്ണം....അത് നീയും കണ്ടതല്ലേയെന്റാലീസേ...?”  
“അത് ഞാന്‍ കണ്ടാരുന്ന്....കാണാതെ എത്രയാന്നാ ചോദിച്ചേ..?”
“അയ്യേ..ഞാനെങ്ങും കുടിച്ചില്ല....എനിക്ക് വണ്ടിയോടിക്കാനൊള്ളതല്ലെ.....?”
“ജോസൂട്ടീടെ കൂടെ അകത്തേക്കുപോയാരുന്നല്ലോ..അതെന്തിനായിരുന്ന്..?”
“നീയിങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിച്ചാ‍....“  -ടോണിച്ചന് ഉത്തരം മുട്ടി.
“ജോയിമോന്‍ ഒഴിച്ചു വച്ചത്  രണ്ടെണ്ണം നിങ്ങളു കാണാതെ ഞാനെടുത്തു കക്കൂസില്‍ കളഞ്ഞു...”
ആലീസ് തെളിവുസഹിതം തന്നെ പൊക്കുന്നു എന്ന തുണിയില്ലാത്ത സത്യം,ടോണിച്ചന്റെ കെട്ടുവിടാത്ത തലയിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി.
“...അതു കഴിഞ്ഞപ്പളാ നിങ്ങളു രണ്ടാളുംകൂടെ മുങ്ങിയത്.”
ആലീസു നിര്‍ത്തുന്ന ലക്ഷണമില്ല.
“...ചുരുങ്ങിയത്..ഒരാറേഴെണ്ണം...അതുറപ്പാ.”
“ഹൊ...ഭയങ്കരീ...നീ പുലി തന്നെ..പുലി.”
“ഉം..സുഖിപ്പിക്കല്ലേ....സാറൊരു കാര്യം ചെയ്യ് .. വണ്ടി ഇവിടെ നിര്‍ത്ത്. നമുക്ക് ബസ്സേല്‍   പോവാം.”
“ചുമ്മാതിരിയടീ..ഞാനാദ്യായിട്ടാണോ..വണ്ടിയോടിക്കണത്..?”
“ആദ്യായിട്ടല്ലായിരിക്കും...പക്ഷേ.. ഇത് അവസാനത്തേതാക്കരുത്..!”
“മിണ്ടാതിരിയെടീ ..കഴ്വേര്‍ടമോളേ... “  അതല്പം ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു.
അതോടെ ആലീസു നിര്‍ത്തി.
                                       നിര്‍ത്തിയില്ലെങ്കില്‍ വേറെ പല ‘മോളേ’ വിളികളും കേള്‍ക്കേണ്ടി വരുമെന്നുറപ്പുള്ളതുകൊണ്ടും, ഈ അവസ്ഥയില്‍ അച്ചായന്‍ ബസ്സിലെങ്ങാനും കേറിയാലുള്ള പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ വലുതായിരിക്കുമെന്നറിയാവുന്നതു കൊണ്ടും കഴ്വേര്‍ടമോള്  തല്‍ക്കാലം ഒതുങ്ങി.
പക്ഷേ ഇങ്ങനെയൊക്കെകണ്ടാല്‍ അതുവിളിച്ചുപറഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍..
ആലീസിന്  ഇരിക്കപ്പൊറുതിയുണ്ടാവില്ല.
“...ന്നാലും എന്റച്ചായാ..കാര്യം  അവന്‍ എന്റാങ്ങളയാ.. അവന്റെ മനസ്സു ചോദ്യത്തിന് തന്നെ നിങ്ങള് ഈ പരുവം. അപ്പോപ്പിന്നെ കല്യാണത്തിനെന്തായിരിക്കും..?“  
 മറുപടിയായി ടോണിച്ചനൊന്നും പറയാതെ വണ്ടി സൈഡിലേക്കൊതുക്കി .
“അല്ലച്ചായാ ഞാന്‍ വെറുതേ അങ്ങു പറഞ്ഞന്നെയുള്ളു.... ”
ടോണിച്ചനില്‍ പെട്ടന്നുണ്ടായ ഭാവമാറ്റം ആലീസിനെ ഭയപ്പെടുത്തി.
“നീയങ്ങോട്ടു നോക്കിക്കേടീ  ആലീസേ...”-മുന്നിലേക്ക് തല വെട്ടിച്ച്  ടോണിച്ചന്‍ ആ നടുക്കുന്ന കാഴ്ച ആലീസിനു കാട്ടിക്കൊടുത്തു.
                               മുന്നില്‍ വളവു തിരിഞ്ഞു ചെല്ലുന്നിടത്ത്  നിര്‍ത്തിയിട്ട ഒരു പോലീസ് വണ്ടി..!അവിടെയും ഇവിടെയുമൊക്കെയായി ഏമാന്മാര്‍ വണ്ടി തടഞ്ഞ് ക്രമസമാധാനം ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു.
പാവം ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ ബുക്കെടുക്കുന്നു..ചിലര്‍ പേപ്പറെടുക്കുന്നു. ബുക്കും പേപ്പറുമില്ലാത്തോർ കീശയിൽനിന്ന്  കാശെടുക്കുന്നു.
“ രൂഭാ ആയിരം പോയടീ ആലീസേ..!”- ടോണിച്ചന്‍ ഒരു പ്രവചനം നടത്തി.
ആലീസിന് സംഗതിയുടെ ഗൌരവം  മനസ്സിലായി.അവരും  തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു  മഹത് വചനം നടത്തിനോക്കി..
“ നിങ്ങടെ ഈ പരുവംകണ്ടാല്‍ ആയിരാല്ല...പൈനായിരം പോകൂന്ന് ഒറപ്പാ..!”
“നിന്റെ കരിനാക്കു ഫലിക്കും....ദേ വരുന്നു മാരണം.”
                             പെന്‍ഷനാകാറായ ഒരു യേമാന്‍  ശുഭപ്രതീക്ഷയോടെ അടുത്തുവന്നപ്പോഴേ ടോണിച്ചന്‍ വണ്ടിയുടെ ജാതകം എടുത്തു കാണിച്ചു. അതുവാങ്ങി,തുറന്ന ഗ്ലാസ്സിലൂടെ ഏമാന്‍ അകത്തേക്കൊരു നിരീക്ഷണം നടത്തി.
“എവ്ടെപ്പോകുവാ..?”
നല്ല മനുഷ്യന്‍ ..ലോഹ്യം ചോദിക്കുന്നല്ലോ എന്ന് ആലീസു കരുതി.
താന്‍ വായ് തുറന്ന് എന്തേലും പറഞ്ഞാല്‍.. മണമടിച്ച് യേമാന്‍ പൂസ്സാകുമെന്നുറപ്പുള്ളതു കൊണ്ട് ടോണിച്ചന്‍ ഒന്നു പരുങ്ങി. ഈ സമയത്താണ് ഒരു ഹത ഭാഗ്യന്‍ ബൈക്കിന്മേല്‍ കൂട്ടാളിയേയും വച്ച്  ഹെല്‍മറ്റില്ലാതെ ഓവര്‍ സ്പീഡില്‍ ‍പറന്നുവരുന്നത് യശമാന്റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടത്.  
ആഹാ.. ഓഹോ..!  ഉത്സാഹത്തോടെ അവനു ചാര്‍ത്താനുള്ള തലവിധി കണക്കുകൂട്ടിക്കൊണ്ട്  അദ്യേം അങ്ങോട്ടു നീങ്ങി.
ഇപ്പോള്‍ ടോണിച്ചന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു ലഡു  അല്ല ,ഗ്രീന്‍ലേബലിന്റെ  ഒരു പൈന്റ് പൊട്ടി..! അടുത്തനിമിഷം ‍ വണ്ടിയുടെ  ഡാഷ്ബോര്‍ഡില്‍ നിന്ന്  ഒരു ചെറിയ പാക്കറ്റ് എടുത്ത്  തുറന്ന് അതിലെ ദ്രാവകം വായിലേക്കൊഴിച്ചു.
നിരന്തര പരീക്ഷണ നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ ഏതോ മഹാനായ  കുടിയന്‍, കള്ളുകുടി പുറം ലോകമറിയാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി കണ്ടു പിടിച്ച ഇന്‍സ്റ്റന്റ് രക്ഷാകവചം*..!                            
കേവലം ഒരുരൂപാ മാത്രം വില വരുന്ന ഒരുപാക്കറ്റ് പാരച്ചൂട്ട് വെളിച്ചെണ്ണ.
അന്തം വിട്ടു നോക്കിയിരുന്നതല്ലാതെ ആലീസിന്റെ മനസ്സില്‍  ലഡു പോയിട്ട് ഒരു ജീരക മുട്ടായി പോലും പൊട്ടിയില്ല.
ഈ സമയം ഇരതേടിപ്പോയ പോലീസ്  വിയശ്രീ ലാളിതനായി തിരിച്ചുവരുന്നു.
പാവം ഇര കരഞ്ഞുവിളിച്ച് ,ബൈക്കും തള്ളിക്കൊണ്ട് മുന്നില്‍  വല്യേമാന്റെ അടുത്തേക്കു നീങ്ങി.
“ദാണ്ടെ ..ഇതേലേക്കൊന്നൂതിക്കേ..”     പോലീസേമാന്റെ കയ്യില്‍ ഡിക്റ്റെറ്റര്‍..!
ആലീസിന് ഇത് പുത്തന്‍ അനുഭവം..
ടോണിച്ചന്‍ ഒന്നു ശങ്കിച്ചെങ്കിലും...വളരെ നിഷ്കളങ്കനായി മെല്ലെ ഒന്ന് ഊതിനോക്കി..
“ഭൂ......!”
“അതു പോരല്ലോ ..ഒന്നു ശക് തിയായിട്ട് ഊത്.”   യേമാന്റെ വക പ്രോത്സാഹനം.
ആദ്യ പരീക്ഷണം വിജയിച്ച സന്തോഷത്തില്‍ ടോണിച്ചന്‍ ഉത്സാഹത്തോടെ വീണ്ടും ഊതി.
“ഭ്ഭൂ....ഭ്ഭൂ....!”
ഒരു ‘പീ..പീ’ ശബ്ദത്തിനായി യേമാന്‍ കൊതിച്ചെന്നുറപ്പ്..! 
യന്ത്രത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തന ക്ഷമതയില്‍ ഏമാന് സംശയം.
ഡിക്റ്റെറ്റര്‍ ചെവിയോടു ചേര്‍ത്ത് കുലുക്കി  കേടില്ലെന്നുറപ്പുവരുത്തി വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“ ഒന്നൂടെ ഊതിക്കേ.!”
“ഒന്നോ രണ്ടോ..ആവാല്ലോ..”  ടോണിച്ചന് ആവേശം.
ഡിക്റ്റെറ്റര്‍ കയ്യില്‍ വാങ്ങി ടോണിച്ചന്‍  പലതവണ ഊതി..!
ദെയര്‍  ഈസ്  നോ എനി ..’പീ..പീ...’!!
ആവേശം മൂത്ത് ആലീസിന്റെ ചുണ്ടിനു നേരേ നീട്ടിപ്പറഞ്ഞു ..
“ വേണങ്കി.. നീയും ഊതിക്കോടീ...വെർതേ ഒരു രസത്തിന് ”
“യ്യോ..വേണ്ടേ..യ്..!”
ആലീസ് വായ് തുറന്നപ്പോള്‍  യേമാന്‍ കാത്തിരുന്ന ആ മധുര സ്വരം..!
“പീ..പീ....പീ ... !”
ആലീസ് മാഡം  വായ് പൊത്തിക്കൊണ്ട് മറുവശത്തേക്കു കുനിഞ്ഞു.
“ച്ലിം...ങ്..“
ടോണിച്ചന്റെ മനസ്സില്‍ ഇത്തവണ പൈന്റിനു പകരം  പൊട്ടിയത് വെറും കാലിക്കുപ്പി..!
നാട്യ ശാസ്ത്രത്തിലെ മിക്കവാറും എല്ലാ രസങ്ങളും, പിന്നെ  ശ്രീമാന്‍ ജഗതിശ്രീകുമാര്‍ സ്വന്തമായി കണ്ടു പിടിച്ച  അണ്ടു സ്പെഷ്യല്‍  ഐറ്റങ്ങളും  നിമിഷ നേരത്തില്‍ ടോണിച്ചന്റെ മുഖത്തു മിന്നി മറഞ്ഞു.
                 ടോണിച്ചനും മൂത്ത അളിയന്‍ ജോസൂട്ടിയുംകൂടി തീര്‍ത്ത ഒരുകുപ്പി ഗ്രീന്‍ ലേബല്‍ വിസ്കി യുടെതരിപ്പ് അനിക്സ്പ്രേയുടെ പരസ്യം പോലായി.
“ പൊടിപോലുമില്ല കണ്ടുപിടിക്കാന്‍..!”
അതോടെ ഊത്ത്  ഉപസംഹരിച്ച്  ലഹരിമാപിനി തിരികെ നല്‍കുമ്പോൾ ടോണിച്ചന്‍  വല്ലാതെ പരുങ്ങി..
“ ചെലപ്പം...ഇത് കേടായിരിക്കും സാറേ....”
“ ഉം..അതെയതെ..ഇനി ഇവ്ടെ നിന്നാല്‍ .. നിങ്ങടെ തടികൂടെ  കേടാകം...അതോണ്ട്,  മക്കള്  വേഗം വിട്ടോ..!”
കയ്യിലിരുന്ന ആര്‍ സി ബുക്ക്  തിരികെ നല്‍കിക്കൊണ്ട് , യേമാന്‍ ശരിക്കും പറഞ്ഞതാണോ അതോ ഒന്നു താങ്ങിയതാണോ എന്ന് ടോണിക്ക് തോന്നാതിരുന്നില്ല.
അവൻ വളരെ ദീന പരവശനായി  കാക്കിയെ നോക്കി..!
അത് അത്ര ഗൌനിക്കാതെ യന്ത്രവുമായി  പുലീസ്  അടുത്ത ഇരയെ തേടിപ്പോയി.
                    ആലീസിന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന മാനിച്ച് കുരിശു പള്ളീലെ ഗീവര്‍ഗീസു പുണ്യാളന്‍ കുന്തവുമായി കുതിരപ്പുറത്തെത്തി അങ്ങേരെ ഓടിച്ചതാണെന്ന് ടോണിച്ചനു തോന്നിപ്പോയി.
ടോണിച്ചന്‍ സഹധര്‍മിണിയുടെ നേരേ തിരിഞ്ഞു.
“ആലിക്കൊച്ചേ..”
“എന്തോ...”   ആലീസിന് വിനയം വല്ലാതെ കൂടി.
“ജോയിമോന്‍ ഒഴിച്ചു വച്ച രണ്ടു പെഗ്ഗ്, മോളെവിടെയാ കളഞ്ഞത്..?”
“ കക്കൂസില്..”
“ ഫ് ഭ...!  കഴ്വേര്‍ട മോളേ...സത്യം പറ..കക്കൂസില്‍ക്കേറി നീയെത്രയെണ്ണം വീശി..?”
“രണ്ട് …...രണ്ടേ രണ്ടെണ്ണം..” ആ മറുപടികേട്ട്  ടോണിച്ചന്റെ കണ്ണുതള്ളി.
തള്ളിയ കണ്ണ് ഒരുവിധം അകത്തേക്കുവയ്ക്കുമ്പോള്‍  ആലീസിന്റെ വിശദീകരണം.
“പത്തിരുവത് കൊല്ലായില്ലേ നിങ്ങടെ കൂടെ.. എനിക്കും പിടിച്ചു നില്‍ക്കണ്ടെ...?”
അകത്തേക്കു വച്ച കണ്ണ് വീണ്ടും പുറത്തേക്ക്.
“ന്റെ തോട്ടറപ്പള്ളി മാതാവേ...ഇവളോടു ഷമിക്കേണമേ..!”
കാറിനുള്ളിലെ മാതാവിന്റെ രൂപം നോക്കി നെഞ്ചില്‍ കൈവച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ടോണിച്ചന്‍ വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ടാക്കി..!

                                                                                                           *
നിയമ പ്രകാരമുള്ള മുന്നറിയിപ്പ്:  മദ്യം ആണുങ്ങള്‍ക്കുമാത്രമല്ല,
പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്കും ഹാനികരമാണ്..!

* രക്ഷാ കവചം- പലരും പരീക്ഷിച്ചു ഗുണമേന്മ ഉറപ്പു വരുത്തിയതാണ്.
അഥവാ ഫെയിലായാല്‍ എന്നെപ്പറയരുത്..!